خوبي خدا

هميشه كه نمي شود ناخوش بود. هميشه كه نمي شود از دلتنگي، از غم، از نامردمي و از غصه نوشت. بايد دست برداري از گله، از غر زدن به جان خودت ! بايد دست دلت را بگيري و ببريش يك جاي خوب. بايد پروازش بدهي، بايد يادش بياوري كه چه پرنده ي زيبايي بود و چه ماهرانه پرواز مي كرد. بايد بيرونش بياوري از صندوقچه ي ترس ها و بدگماني ها.

بايد شاكر باشم، براي اينهمه زيبايي، براي خوبي دنيا ، براي زندگي. براي دوست داشتن، براي دور ريختن احساس هاي بد، براي آرامش و خوبي خدا ...